Eskiden yoksulduk ama insani değerlerimiz vardı.

Böyle lüks evlerimiz, arabalarımız, elbiselerimiz, yollarımız, telefonlarımız, bilgisayarlarımız, şehirlerimiz… Yoktu. Ama çok daha huzurluyduk. Çünkü batının bencilliğe dayalı kapitalist sistemi ve ideolojileri daha içimize sinmemişti.

Mal ve makamlar yoktu. Ama bunlara bağlı olarak ego, kibir, yolsuzluk, israf, gösteriş, yolsuzluklar, sahtekârlıklar, halka üstten bakmalar, çekememezlikler… Yoktu. Hayat tecrübesi olan büyüklere saygı vardı, bu sebeple anlaşmazlıklar daha kolay hal edilirdi. Herkes haddini bilir işiyle meşgul olurdu.

Köylü ve komşular bir aile gibiydik. Yoksul ve zengin ayırımı böyle değildi. Komşuda pişenden herkes haberdar olurdu ve birbirlerine ikram ederlerdi. Evlenmelerde, ev yapımında, çalışmada birbirlerine yardım ederlerdi. Ev sorunu yoktu, kira sorunu yoktu, dilenmeler pek yoktu. Çünkü istenmeden, yardımlar yapılıyordu.

Çıkarcı kapitalist sistem ve ayrışmalardan beslenen Marksist ideolojilerle kirlenmemiş insanlarımız, saf ve tertemizde. Toplumu kaynaştıran merhamet, kardeşlik ve yardımlaşma vardı. Dürüstlük vardı, kötülüğe bulaşan insan bile kötülüğü savunmazdı. Bazı yanlışları olanların da bir kalitesi vardı. Hırsız bile kendi mahallesinin namusuna, malına, insanlarına sahip çıkardı.

Merhametimiz vardı. Olan bir ekmeğimizi de paylaşırdık. Tanımasak bile yabancıları misafir eder, elimizdekini ikram ederdik.

Kardeş bile olsalar, iki kişinin bir kişiyi dövmelerine müdahale ederdik. Haksızlığa karşı çıkardık.

Güven sorunu yoktu. Verilen söz, çek ve senetlerden çok daha fazla itibarlıydı.

Sözümüz, şahsiyetimiz, itibarımız dünyalıklardan çok daha önemliydi.

Komşularımız, akrabalarımız, hemşerilerimiz, insanlar parti ve ideolojilerden çok daha öncelikliydi. Seçimden sonra herkes normal yaşama ve muhabbete dönerdi.

Ama kapitalist sistem ve ayrışmaları tahrik eden Marksist ideoloji aramıza girince, insani değerlerimizi kaybettik. Artık mal, makam, partiler için insanlar birbirlerini harcamaya başladılar. Mal, makam, parti ve ideolojiler için bütün insani değerler ve insanlık feda edilmeye başlandı. Para bulunca mertlik bozuldu. Zengin ve fakir arasında uçurumlar oluştu. Akraba bile olsalar, sınıflar ayrıldı. Artık kimsenin havasından geçilmiyor. Tahammül kalmadı. Kimse alttan almıyor. En ufak meseleler büyütülerek, tartışma ve kavgalara tahrik ediliyor.

Marksist ideoloji ve partiler ayrı bir dert. Kalan insani değerlerimizi de yok ettiler. Parti ve örgütler için insanları ‘hain’ ilan edip, düşman ettirdiler. Kardeşi kardeşe vurdurttular. İnsanlarımız arasında güven, arkadaşlık, akrabalık bırakmadılar. Irkçılık, mezhepçilik ve partizanlıkla halkı birbirine düşman ettiler. Büyüklerimiz Ezidilerin yanında şeytandan söz etmememizi tembihlerken, şimdi halkın ekseriyetinin inancı olan İslam’a saldırılmaktadır.

Paraya, parti ve örgütlere köle olduğumuz sürece huzur bulamayız. Mal, makam, parti ve örgütler için akraba ve komşularımızı, insanları ve insanlığımızı feda etmemeliyiz. İnancımız, İnsanlığımız, Adalet ve toplumsal huzurumuz her şeyden öncelikli olmalıdır.

Mal, makamlar ve partiler, insana ve insanlığa hizmet içindir. Mal, makam ve partiler için insani değerlerini feda edenler, zaten şahsiyetlerini kaybetmişlerdir.

Parti ve örgütlerle kölelik, ayrışma ve kavgalar; Yoksulluk, kan ve gözyaşı getirir.

Merhamet, Adalet, Kardeşlik, Dürüstlük, Saygı, herkesi kendi gibi hak sahibi bilme ve sorumluluk bilinci ise, dünya ve ahiret huzurumuza vesile olur.

HAK, ADALET, KARDEŞLİK ve bunun için DİYALOG önceliğimiz olmalıdır.