Öyle bir devirde yaşıyoruz ki ahireti, hesabı ve mizanı unutarak imtihan için gönderildiğimiz şu fani dünyanın geçici lezzetlerine kanarak peşinden hırsla koşuyoruz.

Dünyaya aşırı bir şekilde tamah ederek tüm ölçü ve odağımız dünya menfaati, para, koltuk ve makam olmuş durumda. “Bireyselleşme”nin ön plana çıkarıldığı ve herkesin sadece kendisini düşündüğü bir devirde maalesef hiçbir ölçünün, değerlerimizin ve değer yargılarının bir önemi kalmıyor. Hal böyle olunca isteyen istediği gibi davranıyor ve kimse kimsenin umurunda olmuyor. Bu durumda fertlerde de toplumda da güven bunalımı oluşuyor ve artık kimse kimseye güvenmiyor. “Kim kimi kandırabilirse” gibi bir toplum düzeni oluşuyor. Toplumda fertlerin birbirlerine güven ve itimatları sarsılırsa o toplumun dışarıdan bir saldırıya uğramasına gerek yoktur; kendi kendine zaten yıkılacaktır.

Toplumda bir ilkeler manzumesi, değer yargısı ve inanç esas alınırsa insanlar ona göre söz ve eylemlerini düzene koyar. Ne yapması ve ne yapmaması gerektiğini bilir ve ona göre davranır. Ancak bu ilkeler ve toplumsal refleks ortadan kaldırılarak tüm ölçü kişisel çıkarlara endekslenirse, işte o zaman toplumda çöküş ve çürüme başlamış demektir. Zamanla fertler toplumun kural ve değerlerinden uzaklaşır ve kendi çıkarlarını esas alarak yanlış ve günaha varan davranışlar geliştirmeye başlar. Toplumda bu yanlış ve ahlaki olmayan fiillere karşı bir karşı tavır olmayınca zamanla bu davranış yaygınlaşmaya ve örnek alınmaya başlar. Toplumsal çöküş ve çürümenin en tehlikeli hali de yanlış yapanların çoğalması değil, yanlışın artık yanlış sayılmaması ve temel ölçü haline gelmesidir.

Bugün toplum olarak halimize baktığımızda gerçekten kahroluyoruz. İman eden insanlar olarak aziz dinimiz İslam’ın açık emir ve yasaklarına rağmen ve yapılanın haram olduğunu, Allah’ın emrini çiğnemek olduğunu bildiğimiz halde toplumda günahlar, isyanlar, haksızlıklar, haksız kazanç, kul hakkı ve adaletsizlikler alabildiğince artıyor. Bu günahların toplumda yaygınlaşması azap olarak bize yeter zaten. Bu acı verici tablo yetmezmiş gibi İslam’a samimi ve dürüst bir şekilde bağlı olan, “Emrolunduğu gibi dosdoğru ol…” (Hud Suresi: 112) ayeti gereği doğruluktan ayrılmamaya gayret edenlerin bir taraftan “Herkes yapıyor, sen niye yapmıyorsun?” gibi tarizlerle, diğer taraftan “saf” gözüyle bakılmaya varana kadar aşağılandığı bir ortamda yaşıyoruz. Haramı, günahı işliyorlar yetmiyor, bir de temiz kalanları aşağılıyorlar.

Bugün toplumda sözünü yerine getiren, borcunu zamanında ödeyen, ahdine sadık insan bulmak gittikçe zorlaşıyor. Toplumsal çürüme ve çöküş o noktaya gelmiş ki insanlar menfaat için faiz, tefecilik ve her türlü hırsızlık, yolsuzluk, usulsüzlük, kara para, rüşvet, vurgunculuk gibi haksız ve haram olan sözde geliri “meşrulaştırmak” amacıyla olmadık hile ve oyunlara başvuruyorlar ve bu haram parayı kendilerince “helal” kabul edebiliyorlar.

Toplumda, kurumlarda ve iş dünyasında hırsızlık, dolandırıcılık, rüşvet, vurgunculuk gibi sosyal afetler o kadar artmış ki her gün bir başka operasyona uyanıyoruz. Her taşın altından bir “pislik” çıkıyor.

Toplum olarak ne ara bu kadar kirlendik? Maalesef tüm kesimlerde bu çürümüşlüğü görüyoruz. En acısı da dindar görünen insanlardan bazılarının da bu haram bataklığına bulanmasıdır.

“…Bir toplum, kendini değiştirmedikçe, Allah onların durumunu değiştirmez…” (Ra‘d Suresi: 11)

Her gün yetkililer farklı dolandırıcılık tuzaklarına karşı halkı uyarıyor. Vatandaş olarak ne yapacağımızı şaşırdık. Bu hırsızlık ve yolsuzluk hilelerinden başımız döndü. Yeter artık, kendimize gelelim! Biz kendimizi düzeltmezsek Allah (c.c.) bizim halimizi değiştirmez. Toplumdan kurumlara, sıradan vatandaştan devlet kademelerine kadar hep birlikte bir “Temiz Toplum Hareketi” başlatılmalı ve bu çöküş ve çürümüşlükten kurtulmalıyız. Bu sorun gerçek bir beka sorunu haline geldi. Kendimizi düzeltmezsek düşmana ihtiyaç kalmadan yıkılışımızı zaten kendi ellerimizle hazırlıyoruz. Vesselam…