Teknoloji hayatımızı kolaylaştırıyor. Bilgiye ulaşmak, haberleşmek, işlerimizi yürütmek artık çok daha hızlı. Elbette teknolojiye karşı değiliz. Ancak fayda için kullandığımız araçlar hayatımızın merkezine yerleşip ailemize ayıracağımız zamanı tüketiyorsa, burada durup düşünmemiz gerekiyor.

Aynı Evde, Ayrı Dünyalarda

Bugün pek çok evde anne telefonda, baba başka bir ekranda, çocuklar ise tablet veya televizyon karşısında. Aynı çatı altında yaşayan aile fertleri, çoğu zaman birbirleriyle konuşmak yerine ekranlara yöneliyor. Çocuğun sorduğu soru geçiştiriliyor, anlatmak istediği dinlenmiyor, birlikte geçirilecek zaman oyunlar ve videolar arasında kayboluyor.

Zamanla eşler arasındaki sohbet, muhabbet azalıyor, çocuklar kendilerini ihmal edilmiş hissedebiliyor. Oysa çocuk yalnızca ihtiyaçlarının karşılanmasına değil, anne ve babasının ilgisine, sevgisine ve rehberliğine de ihtiyaç duyar. Bir çocuğa verilebilecek en değerli şeylerden biri, onu gerçekten dinlemektir.

Çocukları Dijital Dünyada Yalnız Bırakmayalım

Telefon, tablet veya internete bağlı televizyonu çocuğun eline verip onu kendi haline bırakmak doğru değil. İnternet; yaşına uygun olmayan görüntülere, zararlı içeriklere, kontrolsüz sohbetlere ve şiddeti normalleştiren oyunlara açılan bir kapı da olabilir. Her oyun çocuğu suça yöneltir demek doğru değildir, ancak içerik ve yaş uygunluğu denetlenmeden geçirilen uzun saatler çocuğun davranışlarını ve gelişimini olumsuz etkileyebilir.

Ebeveynin görevi yalnızca ekran süresi koymak değil, çocuğun ne izlediğini ve hangi oyunları oynadığını bilmek, onunla konuşmak ve gerektiğinde sınır koymaktır. Üstelik anne ve baba çocuklarından ekranı bırakmalarını isterken kendileri sürekli telefona bakıyorsa, verdikleri öğüt etkisini kaybeder.

Misafirlikte Bile Birbirimize Uzağız

Eskiden bir akraba ziyareti, saatler süren sohbetlere vesile olurdu. Şimdi kimi zaman misafirliğe gidiyoruz ama gözümüz telefonda, telefon bırakılınca bu kez televizyon açılıyor. Aynı odada oturuyor, fakat birbirimize ayıracağımız dikkati ekranlara veriyoruz. Muhabbetin yerini sessizlik, hatır sormanın yerini bildirimler alıyor.

Bu alışkanlık yalnızca eşleri ve çocukları değil, yaşlıları da yalnızlaştırıyor. Ziyarete gelen evlat, anne babasının yanında olsa da zihnen başka bir yerde kalabiliyor. Oysa büyüklerimizin beklediği çoğu zaman uzun ve sıkıcı bir ziyaret değil; içten bir sohbet, hal hatır ve kısa da olsa gerçek ilgidir.

Ekranın Bedeli Sadece Zaman Değil

Uzun süre hareketsiz kalmak ve telefona sürekli başı öne eğerek bakmak boyun, omuz ve sırt ağrılarını artırabilir. Araştırmalar, uzun süreli hareketsiz ve ekran karşısında geçirilen zaman ile boyun ağrısı arasında ilişki bulunduğunu gösteriyor. Bu nedenle hareket etmek, ara vermek ve doğru duruşa dikkat etmek de teknoloji kullanımının bir parçası olmalı.

Aileyi Bir Arada Tutan Şey Muhabbettir

Teknoloji hayatımızda yer alsın, ancak ailemizin önüne geçmesin. Yemek saatlerinde telefonları bir kenara bırakmak, çocukları dinlemek, eşimizle günün nasıl geçtiğini konuşmak, büyüklerimizi ziyaret ettiğimizde ekranlara değil onlara yönelmek küçük ama değerli adımlardır.

Aile, yalnızca aynı evde yaşamakla ayakta kalmaz. Sevgi, ilgi, sorumluluk ve paylaşım ister. Kur’an’ın eşler arasındaki bağı huzur, sevgi ve merhametle tarif etmesi de bize bu birlikteliğin değerini hatırlatır (Rum, 21).

Unutmayalım: Ekranlar bizi dünyanın öbür ucundaki insanlara bağlasa bile yanı başımızdakine yabancılaştırıyorsa, kullanımımızı yeniden gözden geçirmeliyiz. Çünkü aynı evde bulunmak, gerçekten birlikte olmak demek değildir. Aileyi ayakta tutan, birbirimize ayırdığımız zamandır.
Vesselam…